نه شوخی میكنم! من اهل رو در واسّی نیستم. واسه همین میگم. من تا حالا هیچ دوست واقعی توی این جهان مجازی (اینترنت!) پیدا نكردم، الّّا یكی. و اون هم Pc-Home بوده. شریك شادیها و غمهام بوده. من نمیگم شما دوست واقعی هستین. چون واقعا نبودین.
ما كارمون رو از 100 تا بازدید شروع كردیم. همیشه به فكر دوستم بودم. هر وقت احساس كردم كه یكم وزنش رفته بالا به محمد گفتم كه با هم به فكر چارهای برای اضافه وزنش باشیم! یا ... !
بگذریم. یه نیگا به سمت راست تصویر بندازین. الان كه من دارم این مطلبو می نویسم on نیستم ولی مطمئنم كه بالای 3000 بازدید داریم. چند خط برین پایین. خداییش اینه. اینه معرفت شما. نزدیك دو میلیون بازدید و 300 تا نظر.
اون وقت نَگین كه چرا میگی ما ها دوست واقعی نبودیم.
برعكس من بهترین دوستای دنیا رو دور و بر خودم دارم. محمد و همایون رو كه شما میشناسین. به این لیست مجتبی و سعید رو اضافه كنین. اینها بهترینهای من هستن. اگه محمد همهی شما ها رو توی قلبش میذاره، ولی من این كار رو نمیكنم. غیر از خانواده، گمرك قلبم فقط این 4 نفر رو اجازه ورود داده. میدونم گمركی زیاد بوده! یك نظر دادن شما رو تا آخر عمر ورشكست میكنه
.
من هم مثل محمد امسال رو سرگرم درس خوندن هستم. ولی من احتمالاً در ماه 2 بار Up كنم. برای ما دعا كنین. هر چند میدونم كه این كار رو نمیكنین. ولی اگه این كار رو نكردین لا اقل به من فحش ندین هان!
اگه من وبلاگ مینویسم واسه اینه كه یه كم در پیشرفت دانش IT كشور عزیزمون كمكی كرده باشم و همچنین یه شُك به این موزیك درپیت ایران وارد كنم! (با عرض معذرت!) واقعیت تلخه و غیر از این كه من میگم نیست!
خوب متن خدا حافظی زیاد شد. مطمئنم كه خیلی از شما تا آخر این درد و دل رو نخوندین. ولی چه كار كنم. این حرفایی بود كه خیلی وقت بود میخواستم بزنم ولی محمد نمیذاشت. به هر حال هر كسی كه این متن رو تا آخر میخونه انشاءالله در زندگی موفق باشه و یه فاتحه برای شادی روحم بخونه! واقعاً كه كم و گوی و گزیده گوی چون درّ! همتون به خدا میسپارم. پیروز و موفقیت شما كشكه!!!!!!!!!
